سوالات متداول

4 تا 14 سال، زیرا که هنوز رشد طولی استخوان کامل نشده است و امکان فرم گیری استخوان در وضعیت صحیح وجود دارد

هدف اصلی از استفاده از کفش و کفی طبی، بهبود عملکرد پا، کاهش درد و پیشگیری از مشکلات اسکلتی-عضلانی است، در سنین کودکی و تا قبل از 18 سالگی هدف اصلاح مشکلات پا است و درمان دفورمیتی است اما در سنین بعد از 18 سالگی هدف از پوشیدن کفش و کفی طبی جلوگیری از بدتر نشدن آن دفورمیتی پا و کاهش درد و خستگی اندام ها می باشد.

زمانی که دفورمیتی پا خفیف باشد معمولا کفی طبی تجویز میشود اما در مواردی که مشکلات پا شدیدتر باشد مخصوصا اگر چرخش در مچ پا وجود داشته باشد، کفش طبی توصیه میشود.

کفش طبی زمانی تجویز می‌شود که فرد دچار مشکلات و ناهنجاری‌های پا باشد که با کفش‌های معمولی و نیز با کفی طبی قابل اصلاح یا کنترل نباشند، مانند چرخش مچ پا

توصیه می‌شود که در ابتدا از کفش طبی به تدریج استفاده کنید. مثلاً روزی ۱ الی ۲ ساعت شروع کنید و به مرور زمان، بسته به احساس راحتی خود، این مدت را افزایش دهید. در نهایت، هدف این است که در بیشتر ساعات روز که فعال هستید (به‌خصوص زمانی که پیاده‌روی می‌کنید یا مدت زیادی سر پا هستید) کفش طبی بپوشید؛ و پوشیدن 6 الی 7 ساعت در شبانه روز پیشنهاد میشود. توصیه می‌شود که زمان پوشیدن کفش طبی را به تدریج افزایش دهید, مثلاً از روزی ۱ ساعت شروع کنید و به مرور زمان، بسته به احساس راحتی خود، فردای آن روز زمان را به 2 ساعت برسانید و به مرور زمان در روزهای آینده زمان را افزایش دهید تا به 6 الی 7 ساعت در روز برسانید.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Mauris eu massa orci.

ممکن است در روزهای اول پوشیدن کفش طبی مقداری احساس درد را داشته باشید و آن به دلیل تطابق پیدا کردن پا با موقعیت جدید می باشد، اما درد پس از چند روز باید از بین برود. در صورتی که درد ادامه داشته باشد و یا بیشترشود ، بایستی به پزشک مراجعه نمود.

به طور کلی، کفش های طبی نسبت به کفش های معمولی، مقداری محکم تر و سنگین تر هستند و آن به این خاطر است که پوشیدن این کفش ها، با هدف ایجاد اصلاح دفورمیتی در پاها و هدف درمان می باشد؛ اما سنگینی این کفش ها اذیت کننده نیست و فرد بعد از چند روز پوشیدن ، به آنها عادت میکند.

به طور کلی کفش های طبی را نباید مستقیم با آب بشویید وبهتر است برای تمیز کردن کفش ها از دستمال نمناک استفاده کرد و نیز ماهی یک بار از واکس چرب کننده برای نرم نگه داشتن چرم کفش ها استفاده کرد.

خیر، زیرا که شستشوی مستقیم کفش های طبی با آب و مواد شوینده سبب خراب شدن آنها و باز شدن چسب کفش ها میشود.

بله ، اگر فرد هنگام ورزش با کفش طبی ، احساس سختی و اذیتی نداشته باشد پوشیدن آن مشکلی ندارد.

معمولا سالی یک بار برای چکاپ بایستی مراجعه شود ، البته در کودکان درحال رشد که سایز پاها زودتر تغییر میکنند، توصیه میشود 8 ماه یک بار چکاپ انجام شود.

اسکیت، زیمناستیک، ورزش های پرشی، ورزش های رزمی از جمله تکواندو و جودو برای صافی کف پا مناسب نیستند ، در مقابل شنا و دوچرخه سواری از جمله ورزش های مفید هستند.

در ساخت کفش های طبی، چرم طبیعی بهترین جنس است زیرا به خاطر خاصیت نفوذپذیری چرم ها ، اجازه عبورو مرور هوا را به داخل کفش میدهد و از این بابت پا کمتر عرق میکند و بو می گیرد.

سایز کفش ها باید به گو نه ای باشد که مناسب پای فرد باشد و از پای او در نیاید و در پای او تکان هم نخورد، از این رو مختصری میتوان اندازه کفش را بزرگتر گرفت اما نه زیاد

کفش های طبی بندی از آنجا که پاها را محکم تر نگه میدارند و سفت تر روی پا بسته میشوند، بیشتر توصیه می شوند.

بله ، از آنجا که پوشیدن صندل طبی موجب توزیع نرمال نیروها میشود و دربسیاری از موارد سبب کاهش درد میشود، در مشکلات مختلف پا، پوشیدن صندل طبی توصیه میشود.

بله ، از آنجا که کفی های طبی به خاطر ضخامت هایی که دارند ، کفش را تنگ تر می کنند از این رو معمولا یک سایز بایستی سایز کفش ها بزرگتر گرفته شود ، البته این امر به قالب های کفش ها نیز بستگی دارد.